مطلب پایانی

سلام مهربان گرامی

از اینکه به صفحه ی من آمده اید سپاسگزارم

استفاده از خدمات سرور بلاگر برای ما فارسی زبانان کمی غریب به نظر می رسید. بنابراین به پیشنهاد چند تن از دوستان تصمیم گرفتم تغییر سرور بدهم. ضمن سپاس از آمدنتان به این فضا، با تبعیت از لینک زیر، وبلاگ من را در بلاگفا ببینید؛ راحت تر و بهتر

http://kasraaghaeifar.blogfa.com

خط قرمز ایستگاه سوخته

گوشم سوت کشید

قطار شماره ی 517 که راه افتاد

از دهانم بخار بیرون زد

دهقان فداکار در آن قطار بود

من هم در آن قطار بودم

می ترسیدم کمی جلوتر کوه ریزش کرده باشد

من قلبم برای تو ریزش کرد

تو هم در همان قطار بودی

درست روبروی من؛

کاغذی در دستت بود که مهر قرمز داشت

مهر قرمز یعنی باطل، همه چیز فسخ

حتا احساس هم باطل

حتا نفَس هم باطل

مهر قرمز یعنی که ما

از خط قرمز عبور کرده بودیم؛

از خط قرمز ایستگاه، سال ها دور شده بودیم

.

.

.

در قطار 517

قطاری که هنوز سوخت گیری نکرده بود

قلبم برای تو ریزش کرد

می خاستم نگه اَش دارم

می خاستم که تو را ببوسم

قطار در سیاهی یک دالان گم شد

چون من و تو که در ازمحلال یک حس

قطار ایستاد

به شدت ها با تو برخورد کردم

بوسیدمت اما لب هایت روی هم چفت شد

من نگه اَش نداشته بودم؛

سوختم؛

-

سوختش

تمام شد

شهرزاد خزان زده

روی صندلی نشسته ای

و من تو را نمی بینم

کنار او نشسته ای

و من او را تنها می بینم

شهرزاد به زور اخبار می گوید

و من شیفته ی داستان هایش

فریب خورده ام

پاییز ریشه هایش حتا از

اتاق من هم بیرون زده است

و حتا آن قدر بی شرم است

که ریشه هایش

هم برگ داده است

من صد رنگ اَم

من چهار خطم؛

به اندازه ی نیمی از یک رنگین کمان

بر زمینی که هنوز باران تمام نشده است

و

خورشید برای دیدن زمین نفسش

بند آمده

وقتی که ابرها به دعای آفتاب پرست

مدام رنگ می بازند

و زمین از شادی سرشار

چرا که مشق های دانش آموز کلاس دهم

هنوز تمام نشده است

من یک خط ممتدم؛

طلوع؛

غروب؛

وقتی که زمین دلش برای آسمان تنگ شد

آن جا که خورشید در انتهای این دریا تنش را به آب زد

من تنها یک غروب کوچک ام

وقتی که مهتاب خود را به آسمان کشید

من یک خط ممتد بودم

گمشده

میان یک غروب تا طلوع

من چهار خط ممتد شکسته ام؛

مربعی

که آشیان تو

اکنون زاده شدم؛ این جا



به آشیانه ی صدها دروغ پناه آورده ام

خلایق می شناسید نگاهم را

که از پی عبور شهاب سنگی

منتظر

از این سو به آن سوی صحرا می پرد

آی

دیوانه منم که نگاهم

حتا ذره ای روشنی ندارد

تنها عصای دور بینی بر چشمانم بسته ام که

نفس ها را هم حتا از فاصله ی چند

سانتی نمی شناسد

مجروح و درمانده

اما پا برجا

به این نفرین های سگی

جان می دهم

شلاق درشکه سوار ها هر ثانیه

بر دست های نمک بسته ام می سوزند

و تنها محتاج نگاه رهایی

که آزادی می بخشد

وای که دیوانه بیش از این زنجیر را تاب نمی آورد

و این مرگ بود که زنجیر را می شکست

بیا و زنجیر طلسم شده را

بعد از نخستین آواز قناری

بشکن

اکنون زاده شدم

بعد از نگاه های ساعت دو نیمه شب

اگر چه که هنوز

تمام اتفاق های خوب

تا قبل از ساعت صفر تمام می شوند

اما

صدای تیک زدن های این ساعت شماطه دار چیز دیگری می گوید

نگاهی که با من آغاز می شود

و با عصای ام سر سازش ندارد

به عمویم گفتم

به عموی ام گفتم دنیا دیگر خوب نیست

گفتم خوبی دیگر خوب نیست

باید بد بود؛ اما بدی خوب نیست

گفتم بد خوب را نمی فهمد

بدی خوب نیست

گفتم خوبی تنها بدی می بیند

گفت خوبی خوب نیست

خوبی بد را خوب می بیند

اما

این ها را به عموی ام گفتم

اما عموی ام دیگر خوب نیست

انگار حتا او هم فهمید که باید بد بود

چون بدی خوب است

و

خوبی خوب نیست

حتا زمین هم دیگر خوب نیست

حتا ماهی های کف خلیج مکزیک هم

شب ها خاب نفت کش ها را می فهمند

حتا زمین هم می داند که

دیگر خوبی خوب نیست

این ها را به عموی ام نگفتم

چون دیگر حتا عموی ام هم خوب نیست

.

.

.

و حدیثی که در جهالت اَت ها

سروده می شود

بشارتی ست بر معجزتی عظیم

که دَرَش هیچ واژه ای را معنایی

 

عظیم تر از هیچ

نیست؛

و تنها زاده ی عصیان خاطره هاست

و نجابتی که

به صدها دروغ می ارزید

شتاب کن بر بهاری

که زیر برف ها پنهان است

و تنها نیازمند نگاهی

که آن را زیر پای اش

لِه کند

بهار اگر بهار بی صداقتی هاست

و اگر پاییز نیرنگ زمستان است؛

برای جامه پوش سنگ فرش های لخت

بگذار که تابستان هم آواز

هیچستان مان باشد؛

برای روزی که هیچ مان نیست

و سپیداری که بر دستان من

به هر باد، برگ هایش

در دور دست ها خیره می شوند

برای آمدنت فریاد می کشند؛

فریاد آزادی

و فریاد سکوت ها

.

.

.

و سپیدار پیر که هر برگش را

به رهگذاری هَدا می کند

 

برای نمایاندن راهِ

راهِ

راهِ

...

نمی دانم چه بنویسم؛ برای راه تو

برای زمستان ات

که جامه باشم برای گرمای ات

بگذار تا ستاره ها را زیر پای ات

بیندازم

ای خورشید در آستانه های تاریکی

بگذار؛ بگذار ای فروغ های از نفس ایستاده

بگذار

تا ستاره خاموش شود

بگذار تا همه خاموش شوند

بگذار تا نوای این من نیز خاموش شود این بار

در آستانه های سرد طلوع ات؛