خط قرمز ایستگاه سوخته

گوشم سوت کشید

قطار شماره ی 517 که راه افتاد

از دهانم بخار بیرون زد

دهقان فداکار در آن قطار بود

من هم در آن قطار بودم

می ترسیدم کمی جلوتر کوه ریزش کرده باشد

من قلبم برای تو ریزش کرد

تو هم در همان قطار بودی

درست روبروی من؛

کاغذی در دستت بود که مهر قرمز داشت

مهر قرمز یعنی باطل، همه چیز فسخ

حتا احساس هم باطل

حتا نفَس هم باطل

مهر قرمز یعنی که ما

از خط قرمز عبور کرده بودیم؛

از خط قرمز ایستگاه، سال ها دور شده بودیم

.

.

.

در قطار 517

قطاری که هنوز سوخت گیری نکرده بود

قلبم برای تو ریزش کرد

می خاستم نگه اَش دارم

می خاستم که تو را ببوسم

قطار در سیاهی یک دالان گم شد

چون من و تو که در ازمحلال یک حس

قطار ایستاد

به شدت ها با تو برخورد کردم

بوسیدمت اما لب هایت روی هم چفت شد

من نگه اَش نداشته بودم؛

سوختم؛

-

سوختش

تمام شد